Staken

11 november 2019 Door Geeske

Wat zou er gebeuren als ik zou gaan staken?

Rokje King Louie via marktplaats, shirt C&A, vest Miss Etam en legging Bonprix

Vandaag wordt er weer gestaakt door de boeren. Vorige week woensdag staakten de juffen en meesters op de school van mijn zoon, net als vele anderen in het land. Waarom al die stakingen nu?

Als je staakt, word je zichtbaar. Degenen wie je als vanzelfsprekend beschouwt, houden er ineens mee op. Boeren, juffen, meesters, verpleegkundigen, doktersassistentes, secretaresses, congiërges, ga zo maar door. We hebben de neiging om dat wat als vanzelfsprekend wordt beschouwd, geen of weinig waarde toe te bedelen.

Maar dat slaat toch eigenlijk nergens op? De meeste dingen die we vanzelfsprekend vinden, zijn heel erg belangrijk om te kunnen overleven. We hebben eten nodig, verbouwd door de boeren, we hebben onderwijs nodig, zorg en een schone en georganiseerde omgeving. Waarom krijgen mensen die in deze sectoren werken zo weinig geld hiervoor?

Ook ik sta tegenwoordig onderaan de ladder als thuisblijfmoeder. Ik wilde ook nooit huisvrouw worden toen ik vroeger klein was. Ik heb gymnasium en universiteit gedaan. Opleidingen die veel status hebben. Daar hoorde voor mijn gevoel ook een baan met status bij. Maar helaas, door mijn psychische kwetsbaarheid kan ik niet buitenshuis werken. Het werd dus een carrière als moeder.

Tot nu toe heb ik altijd geprobeerd om vanuit huis nog wat werk te doen. Dat lukt aardig, maar meer dan een klein zakcentje verdienen zit er echt niet in. Ik krijg kost en inwoning dankzij mijn man, maar verder heb ik geen inkomen. Dat voelt vaak niet eerlijk. Ik werk namelijk wel degelijk!

Want wat zou er gebeuren als ik ging staken? Het huis zou niet schoongemaakt worden, de was niet gedaan, de boodschappen niet gehaald, het eten niet gekookt, er zou niemand zijn die de afspraken bij de dokter zou maken en er zou ook niemand zijn om mee te gaan naar die afspraken, er zou niemand zijn die op school kan helpen, cadeautjes zouden niet gemaakt en gekocht worden voor verjaardagen, felicitaties via de app of via een kaartje zouden vergeten worden, er zou niemand zijn om je verhaal aan te vertellen als je thuiskomt, maar het allerbelangrijkste: er zou geen gezelligheid zijn. Puur omdat niemand daar tijd voor heeft. Iedereen moet natuurlijk naar school en werk, waardoor er weinig tijd overblijft voor de kleine dingetjes.

Maar die kleine dingetjes zijn juist heel belangrijk! Die maken dat een huis een thuis wordt, dat mensen zich gehoord en gezien voelen. Waarom verdien ik daar geen waardering voor? Waarom vinden mensen dat ik mijn opleiding ‘weggooi’ en me niet meer ontwikkel? Dat vind ik dus niet eerlijk.

Staken doe ik echter niet, want het zou direct de mensen raken die voor mij het belangrijkste zijn: mijn gezin, familie en vrienden. Ik ben onmisbaar, hoewel ik als vanzelfsprekend de ‘kleine’ dingen op me neem. Denk daar eens aan in het vervolg als jij op je werk je inkomen en waardering aan het verdienen bent. Wie ondersteunt jou, zodat je dat kunt doen?