Overgave aan mijn lichaam

30 september 2020 Door Geeske

Deze week geeft mijn lichaam weer aan dat het tijd is voor overgave.

Als je goed kijkt naar de foto hierboven kun je wel zien dat ik weer heel erg moe ben vandaag. De laatste paar dagen waren weer heftig, vooral gisteren. Te veel prikkels en triggers de laatste tijd en dan betaal ik daar weer de prijs voor helaas.

Zoals dat gaat, wilde ik in het verleden graag dat ik me beter voelde en dat er ergens hulp vandaan kwam. Daarom heb ik al bij heel veel verschillende mensen om advies gevraagd: huisartsen, psychologen, psychiaters, coaches, yogadocenten, noem het maar op. Wat de meeste hulpverleners zeggen is dat je méér moet doen: méér bewegen, méér naar buiten, méér met mensen afspreken, méér met je hobby’s bezig zijn. Dat is echter niet wat mijn lichaam mij vertelt.

Mijn lichaam vertelt me om minder te doen, sterker nog, om zo min mogelijk te doen! Wat het beste werkt voor mij als ik toch weer teveel prikkels en/of triggers heb ‘binnengekregen’ dan schrap ik als eerste alles van mijn to-do-lijst dat niet absoluut noodzakelijk is. Dat komt er vooral op neer dat ik niet ga schoonmaken, knutselen of sporten. Ik doe hooguit de boodschappen, want je moet toch eten. Ik zorg er ook voor dat ik iets heel makkelijks qua eten kan klaarmaken en als het echt niet gaat, zoals gisteren, eten we pizza. Niet echt gezond, maar het is dan even niet anders.

Daarnaast geef ik me volledig over aan mijn lichaam en rust zoveel mogelijk uit. Dit betekent vooral heel veel op de bank zitten en rustige youtubefilmpjes kijken. Lezen lukt soms, maar vaak ook niet. De vermoeidheid is echt zo extreem. Ik baal er dan enorm van dat ik niets kan doen, maar ik weet dat hoe meer ik nu rust, hoe sneller ik wel weer aan dingen toekom.

Overgave aan het moment zoals het nu is zonder jezelf ervan de schuld te geven dat het nu eenmaal even minder is. Dat is het allerbelangrijkste op zo’n dag. Dit leert niemand je! Sterker nog, hulpverleners raden actief het tegenovergestelde aan! Je mag vooral niet ‘bij de pakken neer gaan zitten’, want dat zou het alleen maar erger maken. Nou, voor mij is niets minder waar! Rust en herstel en mijn lichaam haar werk laten doen is veel beter dan krampachtig proberen te doen alsof ik niet hondsmoe ben.

Ik google af en toe ook wat naar verhalen van ervaringsdeskundigen en kwam gisteren uit bij ‘adrenal fatigue’. Dit is een niet-medische term voor iets wat griezelig veel lijkt op mijn overprikkeling-uitputting-golfbeweging. De meesten gaan ervan uit dat je lichaam niet voldoende stresshormonen aanmaakt, waardoor je zo moe bent. Ik heb ook een podcast van een gerenommeerde dokter geluisterd en die zei dat je lichaam je beschermt tegen teveel stresshormonen na een stresspiek door tijdelijk minder van die hormonen aan te maken. Daardoor voel je je zo moe en vaak ook depressief. Mijn lichaam probeert mij dus te beschermen en heeft die rust hard nodig om bij te komen en daarna weer voldoende hormonen aan te kunnen maken.

Als ik de verhalen lees over ‘adrenal fatigue’ dan past dat veel beter bij mijn situatie dan de omschrijvingen die anderen geven over depressie. Depressie wordt vaak omschreven als een gevoelloosheid en afgestompt zijn van de wereld, niets meer willen. Dit is niet hoe ik mijn sombere gevoelens ervaar. Ik ervaar meer die allesoverheersende vermoeidheid, waardoor ik niets kan, terwijl ik best dingen wil, zoals naar het bos gaan, met een vriendin afspreken of iets moois knutselen. Het is een willen, maar niet kunnen.

Als ik lees wat je kunt doen om te herstellen van ‘adrenal fatigue’ dan heb ik daar ook veel meer aan: rusten, stress verminderen, regelmatig iets (kleins) eten, genoeg drinken, genoeg vitaminen en mineralen binnen krijgen en vooral genoeg slapen! Deze dingen doe ik allemaal al. Ik heb een vrij strakke routine waar ik altijd op terug kan vallen en wat mij enorm helpt. Zodra ik me dan weer wat beter voel, ga ik ook meer dingen doen in het huishouden, maar ook voor mijn blog en Etsyshop.

Het is toch fijn om te merken dat je niet alleen bent met deze klachten en dat anderen er weer bovenop zijn gekomen. Ik kan nog niet alle overprikkeling en triggers voorkomen of vermijden, maar ik kan wel heel goed voor mezelf zorgen binnen mijn routine en compassie hebben voor mezelf. Ik geef me over aan mijn lichaam, want ik voel dat zij weet hoe ik weer kan herstellen. Ik vertrouw erop dat mijn lichaam de balans weer terugvindt.